HOTEL PLANA ima priliku da Vam u okviru svoje usluge ponudi obilazak manastira koji se nalaze u neposrednoj blizini hotela. Iskoristite svoj boravak u našem hotelu i ispunite svoj duh i telo osećajem koji Vam mogu pružiti samo prave istorijske i kulturne vrednosti.

Godina podizanja crkve je urezana u brvno s leve strane ulaznih vrata, a ista godina navedena je i u natpisu na ikoni svetog Đorđa na ikonostasu koji daje podatke o zadužbinaru: “Siju cerkov ogradi gospodar Vujica za spomen, 1818″. Cela građevina leži na kamenim temeljima a građena je od masivnih hrastovih brvana. Crkva ima neuobičajni oblik elipse i sastoji se iz četiri dela: poluotorenog trema sa šest stubova, priprate-ženskog dela, naosa-broda i oltara nad kojima je tavanica koritasto zasvedena šašovcem. Krov je visok, strm i pokriven krupnom šindrom. Na Ikonostasu sa 25 ikona iz doba građenja crkve nalaze se i carske dveri ispod krsta na ulazu u oltar, rađene u duborezu sa pozlatom. Grčke signature na ikonama upućuju da je njihov autor ili Grk ili neko ko je kopirao grčka dela. To se vidi i na ikoni svetoga Dimitrija, koji kopljem ubija bugarskog cara Kalojana. Crkva je mogla pod naletom Turaka da se rasklopi i prenese na neko sigurnije mesto. Trem i celokupna unutrašnjost crkve popločani su opekom. U porti manastira se nalazi drvena zvonara i konak Zvonara je podignuta zapadno od crkve i postavljena je na četiri drvena stuba i pokrivena daskama, a nosi dva zvona. Do 1952. Pokajnica je bila parohijska crkva a sledeće godine je proglašena za muški manastir da bi 1992 zamenila status u ženski manastir i o njoj danas brinu monahinje.

U neraskidivoj vezi sa Pokajnicom je i Radovanjski lug do koga se stiže od crkve i Pokajnice putem do mesta Radovanje oko 3 - 4 km. Postoji tabla za skretanje desno, pa put vodi oko 150 metara na dole, pored restorana Voždova koliba do luga. To je mesto gde je 13. jula 1817. godine ubijen Đorđe Petrović - Karađorđe, vođa Prvog srpskog ustanka.

Po povratku iz Rusije u Srbiju 1817. godine, Karađorđe Petrović je sa svojim pratiocem, pisarom Naumom Krnarom, sklonjen u kolibu od proštaca na trlo Dragića Vojkića u Radovanjskom Lugu, u ataru sela Radovanje. Po nalogu kneza Miloša, 13. jula 1817. godine, pandur Nikola Novaković jataganom je odsekao Karađorđevu glavu, a Nauma ubio puškom. Sahranio ih je u grobu na sto koraka od kolibe prema potoku, bez glava, koje su po naređenju kneza Miloša odrane, preparirane i otpremljene u Carigrad, da bi se stekla naklonost i poverenje Porte. Na mestu drvene kolibe u kojoj se odigralo ubistvo, 1930. godine podignuta je crkva “Zahvalnica”, posvećena Svetom Arhanđelu Gavrilu, zidana opekom u srpsko-vizantijskom stilu.

U crkvi se nalazi ikonostas sa sedam ikona posebne vrednosti i slika “Karađorđe”, ulje na platnu, rad Paje Jovanovića, koja ima svojstvo spomenika kulture. Crkvu je podigao srpski narod u znak zahvalnosti Karađorđu za podizanje ustanka protiv Turaka. Nedaleko od crkve se nalazi veliko razgranato drvo, ploča i drveni krst, koji obelezavaju grob gde je Karadjordje prvobitno bio sahranjen.

Iz koga god ugla gledate portret, oči Vožda i kljunovi opanaka prate posetioca, te je slika nazvana "pratećom". Desno od ikonostasa nalazi se spomen ploča Naumu Krnaru, Karađorđevom sekretaru, ubijenom istog jutra u Radovanjskom lugu. Ispod crkve pod krošnjom hrasta smešteno je Spomen obeležje na mestu gde su obezglavljena tela Karađorđa i Nauma Krnara sahranjena. Telo Đorđa Petrovića-Karađorđa 1819. godine preneto je u malu crkvu u Topolskom gradu a 1930. godine u crkvu Svetog Đorđa na Oplencu. Telo Nauma Krnara i danas počiva ispod hrasta na Spomen obeležju u Radovanjskom lugu, kao večno podsećanje na srpsku tragičnu istoriju.

O mestu izgradnje manastira postoje dve legende. Na mestu gde je podignut manastir, brat je ubio brata i desetogodišnje bratovo dete, pa leševe na tom mestu pokopao. Gonjen grižom savesti brat ubica dugo je dolazio i palio sveće na grobovima svojih žrtava. Na samrti je ubica zločin ispovedio svojoj ženi, a ona ga razglasila po narodu. Sam ubica okončao je na grobovima svojih žrtava. Mestu poravnjenih grobova narod je počeo pripisivati posebnu važnost, svetost i lekovitost, te je despot ovde podigao manastir.
Po drugoj legendi despot Stefan je lovio ovim krajem i videvši kako je obnevideli lovački pas, umivši se u Koporinskom potoku, nastavio dalje da trči i videvši poboljšanje oprane rane jednog vojnika odlučio da podigne crkvu u blizini ove lekovite vode. Sasvim je moguće da je i on ovde prao i lečio svoje rane zadobijene u mnogim bitkama i turnirima na kojima je učestvovao kao neprikosnoveni vitez "Zmajevog reda".

Manastir Koporin je značajan kulturno-istorijski spomenik iz perioda srpske srednjevekovne državnosti te je kategorisan kao spomenik od izuzetnog značaja. Zadužbina je despota Stefana Lazarevića-Visokog, sina kneza Lazara i knjeginje Milice koji je živeo od 1376. do 1427. godine. U nedostatku pisanih ili drugih podataka o vremenu podizanja manastira, istraživačima je poslužio ktitorski portret na zapadnom zidu crkve iznad grobnice gde je Stefan prikazan po prvi put sa znacima despotskog dostojanstva; krunom, skiptrom i dolamom. Po ovome su zaključili da je podignut posle čuvene Angorske bitke 1402. godine, u kojoj je Stefan učestvovao kao turski vazal.
Dugo se smatralo da je despotov grob u njegovoj najvećoj i najlepšoj zadužbini, manastiru Manasija. Međutim, sa desne strane od ulaza u hram ispod ploče, do danas nikada nisu pronađeni tragovi skeleta niti da je neko tu bio sahranjen.
Posle višegodišnjeg ispitivanja autentičnosti nađenih kostiju, žućkaste boje i mirisnih, utvreno je da se u Koporinskoj crkvi radi o moštima Despota Stefana. 1989. godine, posle izrade života i znakova despotoskog dostojanstva, mošti su uz velike crkvene počasti prenete na mesto ispod ktitorske freske gde se i danas čuvaju. Život sa moštima otvara se svake godine 1.avgusta. U 2002. godini manastir je obeležio šest vekova svog postojanja. Manastir Koporin se u narodu smatra velikom svetinjom, te ga praktično svakodnevno posećuju pojedinci i grupe.

U toku viševekovne turske okupacije, manastir je više puta pustošen i razaran. Sa crkve je bio skinut olovni krov, pa je više od jednog veka crkvena građevina prokišnjavala i dve trećine fresaka je nepovratno propalo. Zapadni deo crkve, takozvana „priprata“, prilikom jedne eksplozije u 18. veku teško je oštećena, pa je današnja priprata većim delom naknadno dozidana. Srećom, u tom delu crkve očuvan je pod u mozaiku, koji je rađen od krupnog raznobojnog kamena.
Zgrada Resavske škole - Iako teško oštećen, živopis Manasije spada u red najvećih dometa srednjovekovnog slikarstva. Od očuvanih fresaka najzanimljivija je kritorska kompozicija na zapadnom zidu glavnog dela crkve na kojoj despot Stefan drži u jednoj ruci povelju a u drugoj model manastira. Na toj fresci je on u vladarskim odorama sa vladarskim insignijam.

Godine 1903. Kralj Petar I Karađorđević je izabrao mesto 337 metara visoko, na vrhu Oplenca kao lokaciju za svoju zadužbinu, crkvu Sv. Đorđa. 1. maja 1910. godine započeta je gradnja crkve, prema planovima Koste J. Jovanovića. U jesen 1912. godine crkva je već bila skoro dovršena i čekala na osvećenje. Arhiepiskop srpski Dimitrije je osveštao crkvu. U zatišjima između balkanskih ratova 1913. godine i Prvog svetskog rata 1914. godine nastupio je zastoj u dovršenju crkve. Kada je Austrougarska okupirala Srbiju, pred zimu 1915. godine, crkva je bila izložena brutalnom pljačkanju – skinut je i odnet bakarni pokrivač sa kubeta i krovova, kao i bakarna ukrasna oplata sa portala. Nestali su i gromobran, zvona.

Polupani su mnogi prozori, mermerni stubići i ornamenti. Pod izgovorom da tu može biti sklonjena važna arhiva, okupatori su oskrnavili grobove u kripti.

Po povratku u oslobođenu otadžbinu i stvaranju Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, Kralj Petar nije dočekao da vidi svoju zadužbinu konačno završenu. Umro je 16. avgusta 1921. godine, a njegov naslednik, Kralj Aleksandar I Karađorđević, lično se starao o njenom završetku. Crkva je ponovo osveštana 9. septembra 1930. U njoj je obavljano bogosluženje do 1947.